بي گاهان،
              به غرب،
                           به زماني که خود نرسيده بود
                                            چنين زاده شدم در بيشه جانوران و سنگ،
  و قلبم
                 د ر خلاء
                                     تپيدن آغاز کرد.

   گهواره تکرار را ترک گفتم
              در سرزميني باز آمدن بود از چشم هاي اميدفرساي ماسه و خار
                              بي آنکه با نخسين قدم هاي ناآزموده نوپايي خويش
                                                 به راهي دور رفته باشم
                                                                 نخستين سفرم
                                                                              باز آمدن بود.
  دور دست
       اميدي نمي آموخت.
                      لرزان
                           بر پاهاي نوراه
                                        رو در افق سوزان ايستاده ام.
                                                   در يافتم که بشارتي نيست
                                                              چرا که سرابي در ميانه بود
  در دور دست اميدي نمي آموخت.
           دانستم که بشارتي نيست:
                       اين بي کرانه
                                  زنداني چندان عظيم بود
                                            که روح
                                                    از شرم ناتواني
                                                                    در اشک
                                                                            پنهان مي شد